Mundur CCU 

(CLOSE COMBAT UNIFORM)

    Mundur CCU (skrót od Close Combat Uniform) był wyprodukowanym na niewielką skalę eksperymentalnym typem umundurowania, testowanym przez U.S. Army na przełomie 2003-2004r. Pojawienie się CCU było zwiastunem zupełnie nowej generacji umundurowania w Armii Stanów Zjednoczonych. To również pierwszy całkowicie nowy wzór umundurowania polowego w U.S. Army od czasu wprowadzenia munduru BDU (Battle Dress Uniform) na początku lat ’80-tych.

Poszukiwania nowego typu umundurowania rozpoczęły się jako część programu Objective Force Warrior (później Future Force Warrior) prowadzonego w laboratoriach Natick (US Army Soldier Systems Center, Natick Laboratories). Po okresie teoretycznych oraz ewolucyjnych rozważań, Natick przedstawiło do testów swoje pierwsze projekty w maju 2002r. Jednym z elementów tych prób było pojawienie się dużej ilości nowych wzorów maskujących, włączając w nie wzory zaprojektowane specjalnie do użytku w środowisku leśnym, pustynnym czy miejskim. Projektanci skupili swoje wysiłki także nad udoskonaleniem samego umundurowania, adresowanego do współczesnego żołnierza piechoty mającego na sobie wyposażenie indywidualne oraz ładunek (osłony balistyczne, oporządzenie modułowe, etc.) zasadniczo odmienne niż 20-30 lat temu.

 Wnioski z wstępnych prac badawczych doprowadziły do powstania projektu umundurowania nazywanego wówczas przez niektórych jego twórców „umundurowaniem koncepcyjnym„ (ang. „concept uniform”[1]). Pierwszy wariant późniejszego munduru CCU (prototyp 1) został wyprodukowany w styczniu 2003r. i był oceniany przez zespół testowy z brygady Stryker w National Training Center w forcie Irwin w Kalifornii. Uwagi, komentarze oraz obserwacje testujących nowe umundurowanie żołnierzy zostały następnie wykorzystane do opracowania drugiego modelu (prototyp 2), który z kolei oceniany był przez inny zespół żołnierzy brygady Stryker – tym razem w Joint Training and Readiness Center w forcie Polk w Luizjanie. W trzecim etapie testów oraz dalszego rozwijania projektu, „umundurowanie koncepcyjne” ostatecznie przechrzczono na „Close Combat Uniform” (w skrócie CCU) a jego kolejny już wariant wyprodukowano w większej liczbie niż dwa poprzednie modele celem przetestowania munduru na poziomie regularnych pododdziałów. Tym niemniej nadal nie była to ilość znacząca, bowiem szacuje się, że łącznie wyprodukowano nie więcej niż jedynie ok. kilkaset sztuk munduru CCU w każdym, z co najmniej czterech wariantów zastosowanego w nim wzoru maskującego. Na tym etapie prób testowanymi wzorami kamuflażu były: standardowy wzór przeznaczony do użytku w terenie leśnym (Woodland Pattern), standardowy trzykolorowy wzór pustynny (Three-Color Desert Pattern), eksperymentalny wzór przeznaczony do terenów zabudowanych (Urban Tracks) oraz wzór „uniwersalny” (w założeniu przeznaczony do każdego rodzaju terenu) opracowany we współpracy z firmą Crye Precision Industries a określany jako Scorpion Pattern[2].

Testy nad eksperymentalnymi wzorami nowego typu umundurowania prowadzono w różnych ośrodkach szkoleniowych U.S. Army na terenie Stanów Zjednoczonych (niektóre ze źródeł mówią o pięciu). Wstępne próby przeprowadzono w US Army Soldier Systems Center w Natick przez żołnierzy 3. Brygady (Stryker) 2. Dywizji Piechoty [3rd (STRYKER) BRIGADE 2nd INFANTRY DIVISION] oraz 1. Brygady (Stryker) 25. Dywizji Piechoty [1st (STRYKER) BRIGADE 25th INFANTRY DIVISION] w forcie Lewis w stanie Waszyngton. Uważa się także, że pewna część umundurowania CCU testowana była przez żołnierzy 173. Brygady Powietrznodesantowej (173rd AIRBORNE BRIGADE) jak również przez nieliczny (bliżej nieokreślony) personel stacjonujący w forcie Bragg w Północnej Karolinie oraz w forcie Bliss w stanie Texas. Każdemu z batalionów Brygadowego Zespołu Bojowego Stryker (STRYKER BRIGADE COMBAT TEAM – w skrócie SBCT) wydano wówczas umundurowanie w odmiennym wzorze kamuflażu. 1. batalion otrzymał zatem wariant umundurowania CCU we wzór maskujący typu Woodland, 2. batalion wariant we wzór maskujący typu Scorpion a 3. batalion wariant we wzór maskujący typu Urban Tracks. Wyprodukowana na początku 2003r. partia munduru CCU, w odmianie w trzykolorowy kamuflaż pustynny (Desert Three Color Pattern), trafiła do użytku w pierwszych dwóch brygadach Stryker (bazujących w forcie Lewis) wysłanych do Iraku w ramach operacji „Iracka Wolność” (OPERATION IRAQI FREEDOM). Były to 3. Brygada (Stryker) 2. Dywizji Piechoty (czyli 1. Brygadowy Zespół Bojowy Stryker – 1st SBCT) oraz 1. Brygada (Stryker) 25. Dywizji Piechoty (czyli 2. Brygadowy Zespół Bojowy Stryker – 2nd SBCT).[3]

CCU produkowane było przez firmę American Power Source w dwóch zakontraktowanych seriach. Pierwsza seria produkcyjna posiadała numer kontraktu SPO106-03-D-0351, druga seria produkcyjna opatrzona była numerem kontraktu SPM100-04-D-0367. Podczas produkcji drugiej serii tego umundurowania (co ciekawe, oznaczanej na metkach jako „CU” – Combat Uniform), wprowadzono drobne zmiany i modyfikacje w stosunku do pierwszej serii. Obejmowały one m.in. wzmocnienie okolicy stójki / kołnierza i przedniej listwy zasłaniającej zamek błyskawiczny oraz uproszczenie kroju kieszeni naramiennych (w CCU były charakterystycznie „rozcięte” by zwiększyć ich pojemność, w CU już tylko płaskie) i zlikwidowanie w nich plastykowych zatrzasków na rzecz zapięcia Velcro (tzw. „rzepy”).

 
Umundurowanie CCU okazało się generalnie bardzo popularne wśród żołnierzy brygad Stryker. W miarę upływu kolejnych miesięcy ich służby w Iraku, żołnierze z innych jednostek zaczęli intensywnie poszukiwać źródła pozyskania tego typu umundurowania. Pewne rozwiązania zastosowane w CCU (głównie kieszenie umieszczone skośnie na ramionach bluzy wraz z panelami Velcro do łatwiejszego umieszczania na mundurze naszywek czy znaczników IFF) były tak bardzo lubiane, że stosunkowo szybko wielu żołnierzy amerykańskich służących w Iraku i Afganistanie zdecydowało się zmodyfikować swoje DCU (Desert Combat Uniform) na wzór eksperymentalnego CCU. Takie praktyki znane już były o wiele wcześniej wśród personelu sił specjalnych (począwszy od wojny w Wietnamie), ale dopiero dzięki pojawieniu się CCU, zostały zauważone i powszechnie zastosowane wśród żołnierzy „regularnych” pododdziałów U.S. Army. Inne elementy munduru CCU, takie jak np. piankowe wzmocnienia kolan i łokci, zarzucono gdyż nie spotkały się z uznaniem wśród użytkowników.

Umundurowanie CCU / CU nigdy nie zostało oficjalnie wprowadzone do użytku w jakichkolwiek innych jednostkach U.S. Army, poza w/w 1. i 2. Brygadowym Zespołem Bojowym Stryker, a jego produkcję wstrzymano w 2004r. – bezpośrednio przed pojawieniem się munduru ACU (Army Combat Uniform), który de facto zaprojektowano w oparciu właśnie o CCU. Na początku 2006r. mundur CCU (CU) całkowicie zniknął z użycia w Armii. Dziś stanowi nie lada gratkę wśród kolekcjonerów militariów oraz entuzjastów wojskowości i należy do jednych z najmniej spotykanych na rynku kolekcjonerskim typów umundurowania testowego amerykańskich sił zbrojnych.

 
 
Mundur CCU (CU) wykonano z tkaniny typu rip-stop, materiał stanowi 50% bawełna na 50% nylonu (50% cotton / 50% nylon rip-stop fabric).

Bluza mundurowa: posiada z przodu dwubiegunowy zamek błyskawiczny pełnej długości zakrywany listwą zapinaną na trzy taśmy Velcro. Kołnierz typu stójka zapinany jest patką z zapięciem Velcro, podobnie jak mankiety rękawów. Bluzę zaopatrzono w dwie szerokie kieszenie na klatce piersiowej (klapy kieszeni zapinane są pionowo taśmami Velcro) oraz kieszenie naszyte na rękawach (umieszczono je skośnie by ułatwić sięganie do nich) – klapy tych kieszeni zapinane są na dwa plastykowe zatrzaski (w CCU pierwszej serii) lub zapięciami Velcro (w CU drugiej serii), zaopatrzono je również w panele taśm Velcro służące do umieszczania naszywek oraz identyfikatorów IFF „swój-obcy”. Kieszenie naramienne w CU późniejszej serii nie posiadają środkowego rozcięcia, są płaskie. Na lewym rękawie umieszczono kieszonkę do przenoszenia długopisów, ołówków, markerów, etc. Łokcie rękawów bluzy zaopatrzono w specjalnie zaprojektowane wzmocnienia umożliwiające umieszczenie wewnątrz amortyzujących wkładów piankowych – aczkolwiek w praktyce rozwiązanie to okazało się nieskuteczne (żołnierze woleli po prostu używać standardowych „twardych” nałokietników oraz nakolanników). Wszelkie naszywki, odznaki, specjalności oraz oznaki stopnia noszono zgodnie z regulaminem. Na ramionach bluzy umieszczano (podszyte Velcro) naszywki jednostek, flagi USA (zarówno wyszywane jak i w IR), „łuczki” kwalifikacyjne (AIRBORNE, RANGER, SAPPER, itd.) oraz znaczniki IFF „swój-obcy”. Taśmy U.S. ARMY oraz taśmy z nazwiskiem naszywano powyżej kieszeni na klatce piersiowej. Co ciekawe, naszywkę ze stopniem naszywano powyżej taśmy z nazwiskiem. Na wielu bluzach spotyka się także odznaki oraz naszywki specjalności naszywane standardowo, czyli nad taśmą U.S. ARMY (Parachutist Badge, Air Assault Badge, Combat Infantryman’s Badge, etc.).

Spodnie: posiadają typowe szlufki do pasa, regulację w pasie umożliwia wszyty sznurek / taśma, rozporek zapinany jest na guziki. Zaopatrzono je w sześć kieszeni – dwie wpuszczane kieszenie biodrowe, dwie (dużych rozmiarów) kieszenie boczne umieszczone na udach oraz dwie małe kieszonki umieszczone na podudziach (rozmiar tych kieszonek umożliwia noszenie w nich np. jednego 30-to nabojowego magazynka do kbk M16 / M4, opatrunków osobistych lub przedmiotów o podobnych wymiarach). Spodnie CCU / CU nie posiadają kieszeni z tyłu, w okolicy pośladków. Skośne klapy bocznych kieszeni udowych zapinane są na zapięcia Velcro, dodatkowo kieszenie można zamknąć elastycznym ściągaczem z plastykowym regulatorem zaszytym w górnej krawędzi. Podobnie jak rozwiązano to w bluzie, w okolicy kolan znajdują się wzmocnienia umożliwiające włożenie piankowych ochraniaczy. Nogawki ściągane są u dołu nylonowymi taśmami. Tył spodni posiada wzmocnienie dodatkową warstwą materiału – rozwiązanie dobrze znane z mundurów BDU i późniejszych DCU.

opracował: Czyżby

 
źródło: http://camo.henrikc.dk

            http://www.camocorp.co.za

            http://en.wikipedia.org/wiki/Stryker

zdjęcia: Eric H. Larson, Albert van Zyl, Maciej Czyżewski